تاثیر ام اس بر زندگی افراد

ام اس یک بیماری مزمن است که مراحل اولیه آن با دوره‌های عود کننده و خاموش همراه است. اما اختلالات عملکردی و ناتوانایی‌هایی که به دلیل این بیماری ایجاد می‌شود به صورت مداوم و پیشرونده است. ۷۴ درصد از افراد مبتلا به بیماری ام اس را خانم‌ها تشکیل می‌دهند. در ادامه‌ی این مقاله به بررسی تاثیراتی که این بیماری بر زندگی افراد خواهد داشت می‌پردازیم.

دلایل کاهش کیفیت زندگی بیماران مبتلا به ام اس

این بیماری به تدریح دچار ناتوانی‌های حرکتی و عدم توانایی انجام امور روزمره می‌شوند و به همین دلیل ممکن است علاوه بر مشکلات جسمانی دچار اختلالات روحی مانند افسردگی شوند. به همین دلیل لایت که لازم است افراد درمان ام اس را جدی بگیرند تا از بروز این مسکلات پیشگیری شود.

برخی از مشکلاتی که همراه بیماری ام اس ممکن است به وجود بیاید عبارت است از:

• اضطراب
• بالا رفتن فشار خون
• میگرن
• چاقی

مواردی که ذکر شد به همراه ناتوانی‌هایی که به دلیل بیماری ام اس ایجاد می‌شود می‌تواند با ایجاد مشکلاتی، کیفیت زندگی بیمار مبتلا به ام اس را کاهش دهد. برخی از این مشکلات عبارتند از مواردی که در ادامه مقاله به آن می پردازیم.

ناتوانی جهت انجام امور روزمره

سیر بالینی بیماری ام اس غیر قابل پیش بینی است و در افراد مختلف ممکن است علائم متفاوتی را به تدریج ایجاد نماید. اما در میان تمام علائم، آسیب‌های عصبی که در مغز و نخاع ایجاد می‌شود به طور قابل توجهی توانایی بیماران جهت انجام عملکردهای گوناگون را کاهش می‌دهد. اختلالات جسمانی بیماران به مرور بدتر می‌شود و موجب درجات مختلف ناتوانی‌های جسمانی می‌شود. نتایج تحقیقات نشان می‌دهد ۸۰ درصد بیماران از  ناتوانایی‌های جسمانی خفیف و شدید رنج می‌برند که به صورت چشمگیری بر کاهش کیفیت زندگی آنها تاثیر گذار است.

اختلال در شرایط عاطفی و روانی

اختلالات عصبی روانپزشکی یا در اولین مراحل بیماری آغاز می‌شود و یا با پیشرفت بیماری به تدریج شیوع پیدا می‌کند. شایعترین اختلال روحی که بیماران مبتلا به ام اس با آن روبرو هستند بیماری افسردگی است. افسردگی یک اختلال رفتاری است که به دلیل غم و اندوه مداوم باعث از دست رفتن انگیزه و علاقه‌ی بیمار جهت انجام هر نوع فعالیتی می‌شود. سایر اختلالات روانی که ممکن است بیماران مبتلا به ام اس با آن مواجه شوند عبارت است از:

• کاهش علاقه به انجام فعالیت‌های روزمره
• کاهش تمرکز
• احساس بلاتکلیفی
• احساس کم ارزشی
• احساس گناه
• نداشتن امید به آینده
• افکار خودکشی
• اختلال در خواب
• کاهش و یا افزایش اشتها

از دست دادن شغل

بر اساس تحقیقات انجام شده ۵ سال پس از تشخیص ام اس حدود ۵۰ درصد از بیماران شغل خود را از دست می‌دهند. بیماری ام اس اغلب بین سنین ۲۰ تا ۴۰ سالگی آغاز می‌شود، این دوره‌ی سنی زمانی است که جوانان در سن کار قرار دارند. بیکاری که به دلیل بیماری ام اس ایجاد شده است باعث افزایش ناتوانی و کاهش بهره‌وری بیماران می‌شود. آن دسته از بیمارانی که همچنان در محل کار خود باقی می‌مانند ساعات بیشتری را در مرخصی می‌گذرانند و همین موضوع منجر به چالش‌هایی مانند انتقاد کلامی، آزار و اذیت در محیط کار، کاهش روابط دوستانه بین همکاران و عملکرد ضعیف بیماران می‌شود. تمام این موارد در ایجاد و یا افزایش اضطراب و افسردگی بیماران نقش دارند.

هزینه‌های بیماری

هزینه‌های بیماری ام اس بار قابل توجهی را بر زندگی بیماران و خانواده‌های آنها تحمیل می‌نماید. بر اساس برآوردها بیماری ام اس دومین بیماری مزمن پر هزینه است. بسیاری از بیماران اموال خود را جهت تامین هزینه‌های درمان از دست می‌دهند.

نکته‌ی دیگری که باید به آن توجه کرد میزان دسترسی به خدمات درمانی است. نابرابری‌هایی که در برخی مناطق شهری و روستایی کشور وجود دارد ممکن است زندگی برخی بیماران را در شرایط بسیار سختی قرار دهد.

عواملی که منجر به کاهش کیفیت زندگی بیماران مبتلا به بیماری ام اس می‌شود

• بالا بودن سن در هنگام تشخیص بیماری
• بیمارانی که آسیب‌های فیزیکی شدیدتری را تجربه می‌کنند (به عنوان مثال افرادی که جهت راه رفتن باید از عصا استفاده کنند نسبت به بیمارانی که علائم خفیف‌تری دارند)
• کم بودن درآمد سالیانه
• تحصیلات کمتر از متوسطه و یا بیسواد بودن

عوامل که بر کیفیت زندگی بیماران مبتلا به ام اس تاثیر مثبت دارد

• تحصیلات عالی
• وضعیت مالی خوب
• حمایت عاطفی توسط دوستان و خانواده

تحقیقات نشان می‌دهد بیمارانی که تحصیلات عالی، شغل مناسب، وضعیت مالی عالی خوب دارند و دایره‌ی دوستان و خانواده از آنها به صورت مستمر در تمام مراحل بیماری حمایت می‌کنند، کیفیت زندگی بهتری دارند و از مشکلات روحی و روانی کمتری رنج می‌بند.

نتیجه گیری

براساس نتایج تحقیقات زیادی که در مورد تاثیر بیماری ام اس در زندگی بیماران انجام شده است بیماری ام اس یک بیماری مزمن است که به طور قابل توجهی بر تمام بخش‌های زندگی بیمار از جمله سلامت جسمانی، سلامت روحی، زندگی و روابط اجتماعی، شغل، علائق و به طور کلی در تمام جنبه‌های زندگی بیمار تاثیر می‌گذارد. به همین دلیل توصیه می‌شود به همان اندازه که برای درمان جسمی بیماران تلاش می‌‌شود، تلاش‌هایی جهت حمایت‌های عاطفی، روحی و شغلی بیماران در نظر گرفته شود تا کیفیت زندگی بیماران بهبود بیابد.